Mostrando entradas con la etiqueta salmón. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta salmón. Mostrar todas las entradas

martes, 24 de mayo de 2011

PARTE SALMONEIRO


Segue avanzando a tempada salmoneira, e seguen entrando (e saíndo) salmóns nos ríos galegos e asturianos. De Cantabria e o País Vasco non teño datos concretos, pero tamén por esas terras o comezo da tempada fora moi esperanzador.

CAPTURAS DE SALMÓN NOS RÍOS ASTURIANOS (23 de maio):
            EO        ESVA      NARCEA     NALÓN    SELLA     CARES
2011     40           22           86              1           145         80
2010      8             3            12               0            29         18

As capturas de salmón nos ríos asturianos, como se pode ver na táboa, incrementáronse en máis dun 500% con respecto á mesma data do ano anterior que, recordemos, foi o peor ano da historia en canto a capturas se refire. O Sella vai en cabeza destacado con 145, seguido por Narcea e Cares, en continua disputa polo segundo posto. O galego-astur Eo leva 40, que están moi ben, sobre todo tendo en conta que algún dos mellores cotos están vedados (Piago Mayor) ou sen morte (Louredal), onde as capturas conseguidas non se contabilizan nas estadísticas. Total: 374 salmóns oficialmente precintados nos ríos asturianos. Ademáis, o peso medio das capturas está sendo máis que aceptable.

Salmonazo de 9,100 kg pescado no río Sella

Esperamos que sigan entrando estes salmonazos, e que moitos destes magníficos reproductores poidan deixar descendencia, e así poder ter algún día a oportunidade de pescar algún destes formidables peixes.
Por desgracia, en Galicia non é tan doado consegui-los datos de capturas coma en Asturias, aquí publícanas na Xunta cando lles da a gana, normalmente cada unha ou dúas semanas. Na seguinte cadro aparecen as capturas a día 23:
CAPTURAS DE SALMÓN NOS RÍOS GALEGOS (23 de maio):
                     EO     ULLA    MASMA   LÉREZ     MANDEO    MIÑO   
CAPTURAS     40       33          7            4             4                2
CUPO             -         35         15           8             5                5

O Ulla, con 33 salmóns precintados (21 en Ximonde e 12 en Sinde), está cumplindo coas expectativas , e o río está a piques de convertirse en “sen morte” para o salmón, pois somentes faltan dous para completa-lo cupo establecido de 35 salmóns.

Coto de Ximonde, río Ulla

No Eo están destacando os lotes 2 e 3 da Pontenova, con 12 e 9 salmóns respectivamente, seguidos dos cotos da Pena e a Volta (lotes 1 e 4 de San Tirso), con 7 e 5 salmóns respectivamente, sendo estes dous últimos cotos de titularidade exclusivamente asturiana.
Lote 2 da Pontenova, río Eo

No Mandeo sei de boa tinta que chegou este sábado un de Vegadeo e, sabedor de que en Chelo e na Insua non valía a pena mallar logo da nosa visita (jeje), decidiu mete-la quisquilla no pozo de Agustín, conseguindo así a picada do cuarto salmón do Mandeo 2011, que daría na báscula 4,900 kg.

4º salmón do Mandeo, de 4,900 kg. 
O curioso é que este mesmo pescador xa botara a terra o cuarto salmón do Lérez, ¡o día anterior! Vamos, uns fenómenos estes asturianos. E os daquí queixándonos de que hai pouca auga…
No Miño un par de salmóns no coto de Frieira, lástima non saber cántos se collen co trasmallo nos tramos internacionais (arte legal alí), que seguramente serán moitos máis…
Tampouco está mal este ano o Masma, que a pesar de ser un río máis tardío, ahí están eses 7 salmóns no coto de Celeiro, repartidos así: 3 salmóns no lote 1, outros 3 no lote 3, e 1 salmón no lote 2.
Así pois, é bastante probable que neste mes de maio se completen os cupos establecidos en case tódolos ríos galegos, coa excepción do coto de Salmeán no río Eo, onde aínda non se pescou ningún dos 10 salmóns permitidos.
Se algún dos que ledes estas liñas tedes permiso para tentar ó salmón estes días, desde aquí desexámosvos moita sorte e que sexades quen de sacar un destes formidables animais, e de ser así, facédenolo saber, para felicitarvos como é debido.

sábado, 21 de mayo de 2011

¿POR QUÉ NON PICAN OS SALMÓNS DO MANDEO?


Este ano o Mandeo arrancou ben, colléronse tres salmóns na primeira semana de pesca, e iso facía tempo que non pasaba. O novo contador instalado na escala da presa disque xa funciona, e os gardas comentan que hai salmonada... Pero estes días, aínda coincidindo con mareas moi boas, non se colleu nada.  ¿Por qué? Pois aquí téde-la resposta:
Este sábado fomos a tropa para alá, e de tanto que mallamos todo o día en Chelo (e en menor medida na Insua), penso que se había algún salmón por alí xa quedaría  espantado  para o que resta de tempada, jeje… Ahí van as probas do delito:

A “piscina” de Chelo, coma sempre, moi concorrida

Un lucense espantando todo… jeje
Mallando a cebo no cabeceiro de Chelo

"Sol e sombra" (quisquilla viva con miñocas)
 
E veña a mallar…

Coma sempre, un dos mellores momentos do día…

A continuación,  vouvos amosar o noso lance máis repetido cando “pescamos” salmón a cebo, ahí vai a secuencia completa:

Pousando a quisquilla na tona da auga
Non pode ser… ¿xa enganchou?
Parece que sí…
¡Merdaaaaaaaaaaaa!
Resignación, outra vez a romper e montar de novo, puffff!

Así que xa sabedes: se ides ó Mandeo e mallades en Chelo e na Insua a dolor, e non bos pica nada de nada, que non vos conten milongas de que se vai o río moi baixo, se é que tiña que chover, se é que a lúa cadra mal… a verdadeira razón é que pasamos nós por alí, e cando nos poñemos a mallar somos peores que o cabalo de Atila. Avisados estades...

martes, 10 de mayo de 2011

A FALTA DE SALMÓN… ¡REAZO E TROITÓN!


Este fin de semana tocounos probar sorte co salmón. O escenario que nos deparou o sorteo este ano foi o lote 5 do coto de Abres, máis coñecido coma Louside na beira asturiana, o único acotado do río Eo no que quedaban permisos libres cando nos tocou pedir.
Chegamos ó río preto das oito da mañá, logo de dar unhas voltas ata atopa-lo límite entre os lotes 5 e 6 (Louside e Reiboa).  A sinalización dos tramos desde a estrada nacional é prácticamente nula, a excepción dos lotes de San Tirso pola beira asturiana, os cales están perfectamente sinalizados.
Cando chegamos a pé de río, a espesa néboa que nos acompañara durante a viaxe comezaba a levantar, a temperatura era boa e ameazaba con chover. Día raro, podía pasar calquera cousa…
Ás 8:00 din que pica o salmón, apresa a poñe-lo cucharillón!

Decidín face-los primeiros lances nesta corrente pouco fonda, por debaixo do pozo Reiboa, para estrea-la cana que acababa de adquirir, unha Abu Tournament Spin de 2,70 m e acción 15-45 gr, e irme afacendo a ela antes de probar sorte nun lance con mellor pinta salmoneira.


Ó segundo lance entrou esta troita, que non dubidou en ataca-lo cucharillón:

Seguín lanzando no mesmo sitio, a ver se hai máis… De repente, a cucharilla párase en seco, eu clavo, e sinto ó outro lado da liña un peixe de tamaño respetable que loita por quedarse pegado ás pedras do fondo. Moi pequeño para ser un salmón, moi grande para ser una troita, nada plateado para ser un reo… ¿será un zancado (pensei)...?
Logo dunha breve batalla, o peixe sucumbe ante a poderosa cana e o stradic 5000, armado con sedal do 0,30. Aproveitando que estaba nunha pequeña praia, saco o bicho a rastro e comprobo xunto a A-Moscón que se trata dunha troita, cousa que me alegra bastante:
Troitón que deu na báscula 1,050 kg

Eran as 8:30 h e xa estaba satisfeito, pagara a pena o madrugón e a viaxe. Ademáis, a sensación era de que estaba un día de pesca moi bo, e se había algún salmón por alí podería picar… Continuamos mallando despaciño tódalas posturas cara o límite inferior do coto, que en total ten só 600 metros de lonxitude.
Cando xa estabamos de volta, preto do mediodía, escóitanse una serie de berridos tipo: EEEEEEEH, EEEEEEEEEEEEEH, EEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEH!!!!!!!!!! e acto seguido outro máis intelixible: SACADERAAAAAA!!!!!!! Era Rooscoman, tiña un labanco enganchado, seguramente un salmón…
Eu tiro a cana e corro cara alí, cando chego xa está A-Moscón coa sacadeira nas mans, pero non o ten nada claro e pídeme que sexa eu o que lle meta a sacadeira ó peixe. Eu négome e torpemente busco a cámara no chaleco, mentres intento identifica-la silueta do labanco que se remexe na auga. Apenas consigo velo con claridade, pero calcúlolle sobre tres kilos, non é una troita… ¡ten que ser un salmón!

Pescador e gancheiro compenetráronse ben, e conseguiron botar a terra este fantástico exemplar de REO, que finalmente daría na báscula 2,300 kg.

 Foi una alegría para todos, xa que é o reo máis grande que colleramos nunca. Ademáis, A-Moscón quitouse una espiña que tiña clavada desde fai bastantes anos, desde un día no que non foi quen de botar a terra outro gran reo clavado por Rooscoman, iso si, aquel día non tiña sacadeira, e desta volta iamos preparados, jeje…

Así acabou a mañá. Logo de xantar e tras un chaparrón, preparámolas canas de cebo. Só nos faltaba o salmón, e se había algún tiñamos que sacalo.
A cebo en Reiboa

Rico, rico...

A cebo no pozo Louside

Pero non o había. De feito, ainda que a nós os pozos nos parecían bastante guapos, parece ser que ós salmóns non lles gustan tanto, e pasan por este coto sen parar nin a tomarse algo… O único que saiu pola tarde foi esta troita, outra vez co cucharillón:

Ó remata-la xornada fomos ó centro de precintaxe de Salmeán, onde nos enteramos que se colleran 5 salmóns no río, 3 deles no lote 2 da Pontenova (o cupo). Dase a casualidade que nós pescamos ese coto o ano pasado en maio (houbo potra no sorteo), e daquela case non había un puto salmón no río… manda carallo! Cando hai bo número no sorteo non hai salmón, e cando hai, non hai número… en fin, qué se lle vai facer. De tódolos xeitos, esta xornada foi sorprendentemente boa, nunca se sabe o que pode pasar nun destes cotos presuntamente “malos”…

lunes, 2 de mayo de 2011

SALMONADA EN ASTURIAS

Como estou canso de irlles contando ós colegas un a un as crónicas salmoneiras, vou tratar de ilas resumindo aquí no blog e que cada un que as vaia mirando se quere.

O arranque da tempada foi moitísimo mellor que o do ano pasado en Asturias, sendo una auténtica festa no río Sella, onde se conseguiron poñer en táboa 30 salmóns, a gran maioría deles en pozos libres. Seguiulle o Cares con 14, o Narcea con 12, o Eo con 3 e, finalmente, o Esva-Caneru con 1 salmón.
Ponte de Quinzanas, río Narcea

Un total de 60 salmóns precintados no primeiro día de pesca con morte no Principado, que auguran una boa campaña, ou polo menos moito mellor que as dúas últimas.
Ponte romana sobre o Río Sella, un dos lances máis fructíferos na primeira xornada en Asturias

Non é casualidade que os tres peixes precintados no Eo saíran do coto La Pena (Lote 1 de Abres), pois ahí pescou o formidable pescador de Ribadesella J.M. Mori Cuesta, coñecido como “El Marqués”, un dos habituais aspirantes a pichichi da tempada. Está claro que o que sabe, sabe... Seguro que se tivera La Volta (Lote 4 de San Tirso) ou outro coto bo pescaba tamén, un fenómeno vaia…
Río Eo, ó seu paso pola Pontenova

Parece ser que en Louredal (Lote 3 de San Tirso) saíron tres salmóns e foron devoltos á auga, pois este ano ese espléndido coto volve a estar reservado para a pesca sen norte. Parece que no Eo hai movemento, e nós iremos para alá este sábado, lástima que teñamos un dos peores cotos do río (ou polo menos o que non quixo ninguén): o Lote 5 de Abres, tamén coñecido coma  “Louside”.
Case tódalas capturas foron conseguidas a cebo natural
En Galicia de momento poucas noticias. A máis salientable é que saíu o campano do Mandeo, coma case sempre “sen querer”, ou sexa a rapala a última hora, indo ós reos supoño… Sexa como fora, un formidable peixe de 6,600 kg, así que noraboa ó afortunado pescador.
O máis sorprendente é que non saíra ningún salmón no río Ulla, especialmente no coto de Ximonde, onde xa debería de haber un bo piño de salmóns… Pode que sexa que estea o río impescable, como una vez que nos tocou pescalo, que baixaban continuamente unhas algas-moco verdes que enganchaban nos cebos e impedían que traballaran. E estando así xa pode haber moito salmón, que aínda así pescalo é misión case imposible. Espero que sexa iso, porque senón hai salmóns no Ulla, no resto de Galicia estamos fodidos…
Coto de Ximonde, río Ulla

Ós que vos interese seguir a evolución das capturas nos ríos asturianos, podédelo facer diariamente na páxina da Real Asociación Asturiana de Pesca Fluvial:

domingo, 1 de mayo de 2011

CAMPANU DE ASTURIAS 2011


Nada máis abrirse a tempada de pesca de salmón en Asturias, concretamente ás 6:55 h, saiu o Campanu, o primeiro salmón da tempada. Foi capturado nas augas do río Narcea polo pescador Alberto Fernández, a cucharilla, no pozo coñecido como "La Ortona", no coto El Desastre.

O espléndido exemplar, que deu 5,800 kg na báscula, foi subastado como é costume no mosteiro de Cornellana, sendo este o momento estelar da feira do salmón que tradicionalmente se celebra ó comezo da tempada. O gañador da subasta foi o propietario da empresa galega de montaxes ODL, Juan José Castaño (xa ten nome de coto salmoneiro, jeje), quen pagou 6.000 € polo preciado campanu.

Desde aquí enviámoslle as nosas felicitacións ó afortunado pescador, e porqué non, tamén ó comprador, que supoñemos degustará tan exquisito bocado.

miércoles, 16 de febrero de 2011

O MUNDO Ó REVÉS

Atención á foto:


Ahí o tedes, un salmonazo (non colle na caixa) exposto coma un peixe máis, esperando a súa subasta nunha lonxa de Galicia. Neste caso trátase da lonxa de Laxe, esta foto está sacada da súa web, e encima presumen de que alí é posible ver un salmón á venda!
Non sei se será tan escandaloso e repugnante coma o caso acontecido no río Ulla o ano pasado, no que trincaron por casualidade a un empregado da gardería que collía salmóns no capturadeiro de Ximonde, para logo vendelos a un restaurante. Un deses salmóns tiña un chip que guiou ós gardas ata un galpón do restaurante, senón fose por iso a saber cantos salmón podería seguir roubando...
Rías plagadas de redes e trasmallos, buceadores nocturnos e demáis furtivos actuando impunemente por falta de vixiancia, da calidade das augas mellor nin falar...

¿E qué medidas se toman para combatir estas lacras dos ríos? Ningunha.
En cambio nalgúns ríos deixan á beira da prohibición os señuelos de spinning máis usados (cucharilla, risco, rapala e semellantes). O problema somos os pescadores, coma sempre.

Desde que saiu a lei de pesca fluvial fai case 20 anos, os dereitos dos pescadores víronse recortados sistemáticamente, recortes que case sempre asumimos sen problema ningún, porque como pescadores somos os primeiros que queremos que os ríos estean en condicións e haxa peixes neles.
Pero o problema é que eses esforzos non se ven recompensados en absoluto, porque cada ano hai menos peixe nos nosos ríos... e algúns estamos empezando a estar ata os collós! Tantos recortes estúpidos para os pescadores deportivos, ¿para qué? Para que en canto se faga de noite baixen os furtivos a acabar con todo, e que os alevíns dos que crían os papen os cormoráns...
¡Señores! Se non vixían os ríos polo menos déixennos pescar como dios manda, sen tantas prohibicións estúpidas. Que parece que vivimos no mundo ó revés.

sábado, 15 de enero de 2011

Ecoloxistas iluminados

Navegando pola rede atopeime ca web de WWF España. Nun primeiro momento pensei: WWF… ¿a qué me sona isto? Ah sí, World Wrestlin Federation, Pressing Catch! (Hulk Hogan, el Último Guerrero, El Enterrador, os Nasty Boys…) Ostias a tutiplé, jejeje.

Pois non, resulta que WWF-España é un grupo dos chamados ecoloxistas, antes coñecido como WWF-Adena. Esta asociación leva a cabo una campaña chamada “Liberando ríos”, mediante a cal propón eliminar una serie de presas en todo o territorio español, logo de un exhaustivo estudio sobre máis de 8.000 presas. Copio e pego un resumo de dita iniciativa que atopei noutra páxina (www.universalocean.es):

Liberando ríos es una audaz propuesta de la WWF: 20 presas demolidas, 15 ríos liberados. Es la sugerencia de la organización según su nuevo informe, en el cual se analiza minuciosamente la situación actual de 8 mil infraestructuras en toda España. Luego de un estudio exhaustivo, la organización ha seleccionado 20 presas, entre otros obstáculos, que deberían ser demolidos de forma inmediata. 
La campaña de WWF pretende restaurar los ríos de España para mantener su biodiversidad, reconstruyendo los ecosistemas afectados por las presas. Con este objetivo, ha realizado un análisis pionero para determinar cuáles son las infraestructuras que deberían ser derribadas de inmediato.
Con la ayuda de un mapa interactivo, WWF explicó que las 20 presas seleccionadas son representativas de los principales problemas asociados a estas infraestructuras: presas obsoletas, en ruinas o de fuerte impacto ambiental. A saber:
  1. Presa de las Librerías. Pesca protegida 
  2. Presa de Los Tilos. Pesca protegida 
  3. Presa de La Tosca. Pesca protegida 
  4. Presa de El Torcón. No funcional. Obsoleta 
  5. Presa del El Torcón II. No funcional 
  6. Presa de Gil García.     En desuso 
  7. Azud de Barbellido. Ilegal 
  8. Presa de Buijoso.Obsoleta 
  9. Presa de Mezalocha. Existen alternativas 
  10. Presas de Alcalá del Río y Cantillana. Peces migradores 
  11. Azud del Nacimiento.  Impacto pesca protegida 
  12. Presa de El portillo. Mantenimiento inviable. 
  13. Presa de San Clemente. Sobredimensionada 
  14. Azud de Pikoaga. En desuso 
  15. Azud de Santiago. En desuso 
  16. Azud de Mendaraz. En desuso 
  17. Presa de Molló. Sin concesión 
  18. Dique del Granaíno. Pesca protegida 
  19. Presa de A Baxe. Problemas legales 
  20. Presa de Arganzo. Migración Salmón
El objetivo de esta campaña es lograr que se cumpla la Directiva Marco del Agua, eliminando los graves impactos que generan ciertas presas en determinadas condiciones sobre el medio ambiente. Por ejemplo, la fragmentación de los ríos y la amenaza a las especies que no pueden completar su ciclo vital, como es el caso del salmón que se encuentra con esta barrera artificial cuando intenta alcanzar sus lugares de desove.
Creemos que el tabú contra los derribos tiene que desaparecer, ya que el proceso de eliminación de presas no sólo sirve para restaurar ecosistemas dañados, sino también para generar empleo ambientalmente sostenible. En la mayoría de los casos, tal como se desprende del informe, es más barato derribar una presa que mantenerla o repararla, explicó Juan Carlos del Olmo, Secretario General de WWF España.

A miña sorpresa foi maiúscula cando me din conta de que a presa nº 20 era a presa de Arganzo, no noso querido río Sor:

http://assets.wwf.es/downloads/20_arganzo.pdf

Para estes ecoloxistas iluminados, a presa de Arganzo é una das 20 presas que máis urxe derribar en toda España, porque según eles “Se trata de un obstáculo de imposible remonte para los peces, al ser una presa de importantes dimensiones que no dispone de ningún dispositivo de franqueo”.
Diossss, que atrevida é a ignorancia! Os que coñecemos este río e esta presa en particular, sabemos de sobra que os reos non teñen problema ningún á hora de sortear este obstáculo. Somentes suporía un obstáculo importante en épocas de forte sequía, pero nesas condicións os reos nin sequera intentan remonta-lo río, prefiren agocharse nos pozos profundos a esperar a que chova. E o mesmo ocorrería co salmón, no caso de que algún chegara ata alí…

Nun primeiro momento ler este tipo de cousas prodúceme risa, pero logo me imaxino o poder mediático que ten esta xente, ou a influencia que poden ter nos políticos, e a verdade é que me asusto. Sácanse teorías da manga, ás veces apoiadas por algún técnico cualificado, e tómanas como verdades indiscutibles, sen contar coa xente que de verdade coñece de cerca os problemas, que no caso dos ríos son os ribereños e os pescadores, ademáis dos poucos gardarríos de verdade que quedan.

Neste blog sacarémoslle punta a tódalas teorías sacadas da manga que vexamos publicadas nos distintos medios, e que afecten a ríos que coñecemos e queremos, e falando sempre con coñecemento de causa, como xa fixemos no caso do cormorán.

miércoles, 22 de diciembre de 2010

Cormoranes e biólogos



Recentemente andei a buscar información sobre o cormorán grande, un paxaro cada vez máis habitual nos nosos ríos, e que se alimenta case exclusivamente de peixes, pola contra cada vez máis escasos...
A sorpresa leveina cando vin a seguinte noticia:


O señor Jesús Latas, biólogo da Xunta e principal responsable dos traballos de recuperación do salmón atlántico nos ríos da provincia de Lugo, non dubida en sentenciar que o cormorán non lle afecta para nada ás poblacións de salmón porque, según el, “cando o cormorán está aquí, o salmón está no mar”. INCRIBLE

Francamente nunca me imaxinei a un cormorán papando un salmón de oito ou nove quilos, máis ben imaxínoo (e véxoo no río) poñéndose morado de troitas, panchos, e alevíns e pintos de reo e salmón, que lle son moito máis fáciles de cazar (perdón, pescar) que un salmón adulto. Claro que eu non son biólogo, nin “técnico cualificado” para falar destas cousas, ou sexa que non teño nin puta idea... Pero o que sí que fago é andar polo río, non tanto como me gustaría, pero está claro que ando polo río moito máis que estes técnicos cualificados do carallo. E os que habitualmente paseamos polo Xuvia podemos “disfrutar” da presencia do cormorán grande durante todo o ano (sí Sr. Latas, durante TÓDOLOS MESES DO ANO), e podemos comprobar in situ que este animaliño non respeta nin vedas, nin cupos, nin tallas, nin creo que se pare a diferenciar entre troitas e pintos de salmón.
Claro que os que non somos biólogos non temos nin puta idea, en fin... ASÍ NOS VAI.